Het is donderdagochtend. Terwijl ik opsta, gaan mijn gedachten direct terug naar gisteren: een uitstapje met een vriendin die ik al sinds mijn jeugd ken. Het was een cadeau voor haar 60e verjaardag. De dag was gezellig, maar richting het afscheid voelde de sfeer lauw. Misschien zelfs wat leeg.
Normaal sturen we elkaar na zo’n dag meteen een appje om te zeggen hoe leuk het was. Ik besluit het initiatief te nemen en stuur wat foto’s, inclusief een door AI gegenereerde striptekening van ons twee als power vrouwen à la Absolutely Fabulous. Zelf vond ik hem hilarisch.
En dan… stilte.
De verhalenmachine van het brein
Stiekem verwacht je snel een reactie, maar die blijft uit. En dat is het moment waarop het brein aan de haal gaat met de situatie. Binnen no-time schieten de gedachten door mijn hoofd:
- “Wat raar, waarom reageert ze niet?”
- “Vindt ze het helemaal niet leuk dat ze 60 is geworden? Ben ik te veel van mijn eigen gevoel uitgegaan?”
- “Zou ik iets verkeerd gezegd hebben?”
- “Als ze boos is, kan ze dat toch gewoon zeggen? Ze kent me toch?”
Oude herinneringen aan soortgelijke situaties worden erbij gesleept. Mijn brein begon een heel scenario te schrijven. Het is wat we binnen mindfulness vaak noemen: het extra lijden dat we onszelf aandoen. Niet de situatie zelf veroorzaakt de meeste stress, maar het verhaal dat we er in ons hoofd omheen bouwen.
van piekeren naar voelen
In plaats van mee te gaan in die meeslepende verhalenstroom, merkte ik de gedachten op. Ik heb geleerd om deze opkomende hersenspinsels en emoties, ook die uit het verleden, ruimte te geven, te erkennen en ze vervolgens weer los te laten.
Toen de ruis in mijn hoofd zakte, zag ik het weer helder. Deze vriendschap is mij veel te waardevol om te laten vertroebelen door aannames. Ik sprak met jezelf de intentie uit om eerlijk en open te zijn, juist om ruis en mogelijke verwijdering bij dierbaren te voorkomen.
Dus ik pakte de telefoon.
kwetsbaarheid tonen
Ze nam niet op. En ja, hoor: mijn brein sprong wéér op volle toeren (“Wat als ze niet terugbelt?”, “Was dit wel verstandig?”). Wederom: opmerken, er even bij blijven en weer loslaten.
Kort daarna belde ze gelukkig terug. Ik besloot dapper te zijn, me kwetsbaar op te stellen en te zeggen wat ik voelde: “Het einde van ons uitje voelde wat lauw, is er iets? Heb ik misschien iets gezegd wat verkeerd is gevallen?”
Het antwoord? Een volmondig “Oh nee, hoor!”
Wat bleek: ze sliep al tijden slechts een paar uur per nacht en zat fysiek erg slecht in haar vel. Ze wilde mij daar niet mee belasten op haar verjaardagsuitje. Zoveel van ons zijn opgevoed met het idee dat we een ander niet tot last mogen zijn, dat we vergeten dat echte vriendschap er ook is voor de mindere dagen. We spraken het uit, vonden elkaar in het gesprek en de lucht was volledig geklaard. Later stuurde ze nog een prachtig appje om te bedanken voor het fijne gesprek.
Welk verhaal vertelt jouw brein jou op dit moment over een situatie in jouw leven? En wat zou er gebeuren als je de moed verzamelt om simpelweg te vragen hoe het echt zit?
start 8 weekse MBSR Mindfulnesstrainingen
Maandagavond 31 augustus 2026 (in Breda)
Zondagochtend 6 september 2026 (in Breda)
Vrijdagochtend 11 september (ONLINE)
Hier vind je meer informatie.
Of misschien wil je meer lezen in mijn blog:
Wat is Mindfulness?
Waarom je altijd ja zegt en hoe je leert kiezen voor rust en ruimte.
Controle loslaten, begint met bewustwording.
Mindfulness: anders om leren gaan met angst